چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقو ازت دزدید

و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی

 و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی حس کنی هنوزم دوسش داری...

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی

 که یه بار زیر اوار غرورش همه ی وجودت له شده...

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی

 اما وقتی دیدیش هیچی به جز سلام نتونی بگی...

چقدر سخته پشت بهش دونه های اشک گونه هات رو خیس کنه

 اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوز هم دوسش داری...

چقدر سخته گل ارزوهات رو تو باغ دیگه ای ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی

و اون وقت اروم زیر لب بگی  "گل من باغچه ی نو مبارک"...