وقتی می خواهم برای تو بنویسم دوست دارم از هر آنچه در کائنات است کمک بگیرم. دوست دارم ستاره ها را آب کنم و به جای جوهر در قلمم بریزم تا کلماتم نورانی شوند. دوست دارم در خلوت ترین نقطه ماه بنشینم و حرف دلم را برای تو بنویسم. دلم نمی خواهد هیچ کس حتی فرشته هایی که در دو طرف شانه ام زندگی می کنند حرفهایم را بشنوند.

من تو را در همه ای کاشهایم می بینم. تو را در همه دلواپسی ها و دلشوره هایم. در اشکها و شادی های کودکانه ام. در حسرت ها و آهها و در سوز و گدازهایم می بینم. من هر دری را به امید آمدن تو باز می کنم و هر دفترچه ای را به امید خواندن نام تو ورق می زنم. من در ترنم هر نغمه و آهنگی تو را می جویم و با گل و نسیم از تو می گویم.

با کلمه ها نمی توانم با تو حرف بزنم. کاش حرفهای ساکتم را می شنیدی. حرفهایی که در چشمهایم زندگی می کنند. حرفهایی که هیچ گاه نتوانسته ام بر زبان بیاورم. به آویشن و سوسن و شبنم قسم این حرفها سالهاست که منتظرند تا به تو برسند.

می خواهم برایت آسمانی بسازم و خورشیدی که هیچ گاه غروب نکند. می خواهم برایت کهکشانی بسازم که پای هیچ فرشته ای به آنجا نرسیده باشد. می خواهم برایت زمینی دیگر بیافرینم و پرندگانی دیگر و جنگلی تازه و دریایی تازه تر.

می خواهم قلبم شعله ای آبی و گیرا باشد و من در پرتو آن تا روز قیامت بسوزم و تو را تماشا کنم...